Columns

Kent u het monster van scan? Dat is het apparaat dat tijdens beurzen zowel de bemanning als de bezoeker in een rituele dans duwt. De bezoeker kent na het langslopen van een paar stands de manier om van die vervelende bemanning af te komen.

Men neme de badge met barcode en geve deze aan de standbemanning. Deze gaan in hun scoringsdrift er direct mee naar de reader en "scoren" weer een leadje. Soms gebeurt dit zelfs zonder dat de bemanning er om vraagt. Roep als bezoeker erbij: "Stuur een brochure en hij kan ook nog een vinkje doen op het formulier dat word uitgebraakt." De standbemanning kijkt elke keer met een begerige blik naar de badge en wil graag scannen.

Maar wat is ook al weer het doel? Kwalitatieve leads die na de beurs een vervolgcontact opleveren. Is het doen van de scan ook een teken van kwaliteit? Een echte beslisser is ook wel in het bezit van een visitekaartje. Daarvan heeft hij er vaak hooguit 10 tot 15 van bij zich. Om die te bemachtigen moet je wat meer doen. In ieder geval meer dan het uitnodigen voor de rituele dans met badge en scanner. De mogelijk grote hoeveelheid contacten leveren je na de beurs veel werk en teleurstelling op. De rede van scan was mogelijk niet de interesse maar het ontwijken daarvan.

Hoor me goed, ik ben niet tegen de vernieuwing zolang deze geen vervuiling in de hand werkt. Ik daag alle leveranciers van dergelijke systemen uit om hun klanten te wijzen op de voordelen maar ook op de gevaren. Zo lang dat niet gebeurt blijven we aangewezen op goed handwerk: "Het echte achterhalen van drijfveren bij bezoekers". Door directe communicatie zonder tussenkomst van een badge reader.